Μαρία Κουτρούμπα      


Our school community remembers our beloved classmate, friend, and student in various but all lovable ways. We picture the permanent smile on her lips, her radiance and liveliness in her eyes, her meekness, and positive aura.

Our Maria, with a calm gait! As if she had known what was to come and she never was in a hurry! She enjoyed every step she took, literally and metaphorically, while her gaze detached from those around her slowly, as if she didn't have enough of them, as if she was looking at them for the last time and she wanted to dearly keep every moment. Maria, with kindness in her heart, so much kindness!

This Maria is the occasion for the biggest project that has opened up for me. This youth that inconsolably sought other nectar of life. She, and my difficulty in managing her loss.

Maria has been my inspiration! She has led me to create paths and has shown me the way. She promised me that she will be happy and I promised her that she will be remembered by all of us. Not for something sad, but for something beautiful, hopeful, bright, and happy, like her very existence.

So I started writing about her, to voice her heart, strength, and energy through my pen. I would also wish to comfort her wonderful but so inconsolable family -if I may, boats hit by the ocean fury of bitterness. I wish to do something for her classmates and friends, do something for them and with them for the memory of our Maria. I wish to get rid of the sadness too because it's incredibly painful to lose a student. 

So I'm developing this website which refers to people who have been plagued by pain and life's hardships but did not bend. They bled but healed their wounds. They knelt down but stood up again. They were in pain but then they were redeemed. I'm talking about people who, either themselves or their loved ones, have cancer. To others who experienced the loss and mourned but did not give in to grief. To those of you who have been victorious over an incurable disease. And there are many of us who want to share this strength or need for empowerment.

Yes, let's share. To share what strengthened us, what comforted us, what supported us, whatever that is. Let's share all together and strengthen ourselves even more. Let no one be alone. What we have tried and helped us can be passed on to our fellows who need it, who still feel the whip, who still bleed.

Let Maria be our guide in this sharing. Look at her smile. What does it tell you? Let's all be the continuation of this smile of hers.

Her teacher

Η Μαρία με το μόνιμο χαμόγελο στα χείλη. Η Μαρία με τη λάμψη και ζωντάνια στα μάτια. Η Μαρία με την πραότητα και τη θετική αύρα. Η Μαρία με το ήρεμο βάδισμα, λες και ήξερε! και δε βιαζόταν! Απολάμβανε το κάθε της βήμα, ενώ το βλέμμα της ξεκολλούσε αργά από τους γύρω της, λες και δεν τους χόρταινε. Σα να τους έβλεπε για τελευταία φορά και ήθελε να πάρει μαζί της την κάθε στιγμή μαζί τους. Η Μαρία με την ευγένεια στην καρδούλα της, την τόσο καλοσυνάτη. Αυτή η Μαρία λοιπόν! Αυτή η Μαρία είναι η αφορμή για το μεγαλύτερο πρότζεκτ που ανοίγεται λυτρωτικά μπροστά μου. Αυτή η νιότη που απαρηγόρητα αναζήτησε άλλο νέκταρ ζωής. Αυτή, και η δυσκολία μου να διαχειριστώ την απώλειά της.

Η Μαρία ήταν η έμπνευσή μου! Ηγήθηκε σε μονοπάτια δημιουργικά και μου έδειξε το μονοπάτι. Από τότε, μου υποσχέθηκε ότι θα είναι ευτυχισμένη και εγώ της υποσχέθηκα ότι θα μείνει αξέχαστη απ' όλους μας. Όχι για κάτι θλιβερό όμως, μα για κάτι όμορφο, ελπιδοφόρο, φωτεινό και χαρούμενο, σαν και την ίδια της την ύπαρξη.

Έτσι λοιπόν ξεκίνησα να γράφω για κείνη. Να της δώσω φωνή, δύναμη, ενέργεια μέσα από την πένα μου .  Θα ευχόμουν επίσης να παρηγορήσω κατά ένα μικρό ελάχιστο τρόπο τους τόσο αξιόλογους μα τόσο απαρηγόρητους γονείς της, καϊκια τσακισμένα από τον ωκεανό πίκρας, τ' αδέρφια, συμμαθητές και φίλους με το να κάνουμε κάτι όλοι μαζί για τη μνήμη της Μαρίας μας. 

Αναπτύσσω λοιπόν αυτή την ιστοσελίδα η οποία αναφέρεται σε ανθρώπους που έχουν μαστιγωθεί από τον πόνο και κακουχίες ζωής, μα δεν λύγισαν. Αιμορράγησαν αλλά έκλεισαν τις πληγές. Γονάτισαν μα ξαναστηλώθηκαν. Πόνεσαν μα κατόπιν λυτρώθηκαν. Αναφέρομαι σε ανθρώπους που είτε οι ίδιοι, είτε προσφιλή τους πρόσωπα νόσησαν από καρκίνο. Σε άλλους που βιώσαμε την απώλεια και θρηνήσαμε μα δεν παραδοθήκαμε στη θλίψη. Σε εσάς που φανήκατε νικητές έναντι στην ανίατη νόσο. Και είμαστε πολλοί εμείς που θέλουμε να μοιραστούμε.

Ναι, να μοιραστούμε. Να μοιραστούμε αυτά που μας ενδυνάμωσαν, αυτά που μας παρηγόρησαν, αυτά που μας στήριξαν, όποια και αν είναι αυτά. Να τα μοιραστούμε και να ενδυναμώσουμε ακόμη περισσότερο, όλοι μαζί, μια παρέα. Κανείς να μην είναι μόνος του. Αυτά που δοκιμάσαμε και μας βοήθησαν πρέπει να μεταλαμπαδευτούν σε συνανθρώπους μας που το έχουν ανάγκη, που νιώθουν ακόμη το μαστίγιο, που αιμορραγούν ακόμη.

Ας γίνει η Μαρία οδηγός μας σε αυτό το μοίρασμα. Δείτε το χαμόγελό της. Τι σας λέει; Ας γίνουμε όλοι μαζί η συνέχεια του δικού της χαμόγελου.

Η καθηγήτριά της


Το τραγούδι Shallow της Lady Gaga και του Brandley Cooper ήταν το αγαπημένο της Μαρίας. Κάθε φορά που το ακούω και το χορεύω, το ακούω και το χορεύω και για εκείνη λοιπόν. Το μοιράζομαι εδώ μαζί σας μέσω ενός μικρού αποσπάσματος ζωντανής ηχογράφησης από τον Παναγιώτη Ζαχαράκη, φοιτητή στο τμήμα μουσικών σπουδών Ιωαννίνων και διπλωματούχο κιθάρας, ο οποίος ανταποκρίθηκε με μεγάλη προθυμία  στο κάλεσμά μου.  Το αφιερώνουμε λοιπόν με αγάπη στη Μαρία και την οικογένειά της.

Lady Gaga and Brandley Cooper's song 'Shallow' was Maria's favorite one. Every time I hear it and I dance it, I listen to it and I dance it for her too. I am sharing it here with you through a short excerpt from a live recording by Panagiotis Zacharakis, a student in the music department of the University of Ioannina and a graduate guitarist, who responded very willingly to my call. So we dedicate it to Maria and her family with love.